تمرین لازمه اصلی و جز جدا نشدنی هر آموزشی خواهد بود.

نمی‌شود آموزشی را ببینیم و آن را تمرین نکنیم، در عین حال در آن آموزش به تسلط برسیم.

تمرین فضایی است که در آن مواردی را که یاد گرفتیم اجرا می‌کنیم.

مثلا به کلاس فن بیانی رفته‌ایم و مدرس دوره به ما تمریناتی را داده است.

قاعدتا این تمرین‌ها در زمان و فضای کلاس جوابگو نخواهد بود و باید در فضای دیگری (مثلا خانه) به صورت جدی‌تر و البته با سختی بیشتری مواردی را که یاد گرفته‌ایم تمرین شوند.

 

 

تنها تمرین کردن کافی نیست

یکی از خطاهایی که اغلب‌مان تجربه‌اش کردیم، تلاش برای یادگیری با نگاه کردن بوده است.

البته که پروسه نگاه کردن به ما کمک خواهد کرد که از پس انجام یک حرکت بر بیاییم؛ اما لازمه اصلی آن چیزی جز تسلط نیست. این هم با تمرین محقق خواهد شد.

 

راه ساده‌ای که باعث اثرگذاری بیشتر تمرینات برای ما خواهد شد؛ سخت‌تر کردن فضای تمرین است.

در این حالت فضای واقعی را در نظر گرفته و تلاش بیشتری برای سخت‌تر اجرا کردن آن در زمان تمرین خود داشته باشیم.

با توجه به مثال فن بیان، اگر قرار باشد برای چندتن از دوستان خود صحبت کنیم، در زمان تمرین افراد بیشتری را در نظر می‌گیریم و بیشتر تلاش می کنیم.

 

فضای تمرین قدرت و فضایی واقعی کاری دقت و تجربه ما را بشدت افزایش خواهند داد.

فضای تمرین و واقعیتی که در آن آموخته‌های خود را عملی می‌کنیم بسیار شبیه به بازیکنان فوتبال است.

در فوتبال بازیکنان هم به قدرت بدنی و تکنیک و هم به تجربه کافی نیاز دارند تا آن‌ها را در حیطه حرفه‌ای‌ها قرار دهند.

به همین دلیل تمرین و عمل مکمل یکدیگر هستند.

اگر فقط یکی را داشته باشیم مانند بازیکنی هستیم که هنوز نیمه‌ای خالی را با خود حمل می کند.